Een laatste eerbetoon aan mijn lieve cavia Knoepert

Als je me volgt via Instagram dan is het je vast niet ontgaan: vorige week maandag is mijn lieve cavia Knoepert overleden. Hoewel ik vorige week in ‘My Life Besides Blogging’ aangaf dat ik niet te snel wilde opgeven met hem, ging het toch ineens mis… Afgelopen week ben ik intens verdrietig geweest en kon ik niet beseffen dat ik hem nooit meer zou kunnen knuffelen. Door middel van deze blogpost hoop ik mijn verdriet een plekje te kunnen geven en wil ik laten zien hoe bijzonder, schattig, lief en geweldig Knoepert was. Ik neem je mee in mijn leven met Knoepert, van 2014 tot 2019!

cavia

cavia
Knoepert (officieel Knoepertje, omdat hij toen nog zo klein was ;-)) werd geboren op 19-04-2014. Ergens halverwege mei kon ik mijn twee vriendjes Lexie en Knoepert ophalen, wat betekent dat Knoepert nog een heel klein caviaatje was. Fun fact: In eerste instantie wilde ik alleen Lexie adopteren, ik was zo verliefd op zijn mooie haar! 🙂 Cavia’s zijn groepsdieren en daarom wilde de fokker Lexie niet alleen laten verhuizen. Gelukkig had ze precies op dat moment een nestje, waar ik een cavia uit mocht kiezen. En dat werd Knoepert!

cavia
Knoepert was een sheltie (ras), wat betekende dat hij na een paar maanden ook lange lokken begon te krijgen!

cavia
Waarom ik voor Knoepert had gekozen? Ik vond zijn witte baardje heel schattig en daarnaast had hij een bruin én een roze oortje – hoe bijzonder?! Eigenlijk was Knoepert vanaf het eerste moment handtam, hoewel ik natuurlijk niet wist hoe zijn karakter zich zou ontwikkelen. Al snel bleek het een enorme knuffelkont! Wel was hij de nieuwsgierige en de slimme van de twee, wat je ook duidelijk terugziet op de foto’s van hun samen.

cavia
En wat hebben we de afgelopen jaren veel geknuffeld! In het begin zag ik mijn cavia’s alleen in het weekend en in vakanties, ik woonde in Utrecht en mijn cavia’s bleven bij mijn ouders. Maar dat hebben we helemaal ingehaald ;-).

cavia
‘s Zomers lekker gras eten in de tuin van mijn ouders <3

cavia
En af en toe in bad, om de lange lokken mooi te houden ;-).

cavia
Inmiddels een jaarlijkse traditie: De cavia kerst foto! 😀

cavia
Al die jaren hebben we gezellig spelend en knuffelend doorgebracht, tot in de zomer van 2018. Knoepert at ineens niet meer. Hij trok ook heel raar met zijn bekje, alsof hij niet meer kon kauwen. De dierenarts had zijn kiezen bijgeslepen, die waren volgens hem veel te lang, waardoor hij niet kon eten. De dagen erna at Knoepert nog steeds niet en ik begon me steeds meer zorgen te maken.

Ik zit in een cavia groep op Facebook en daar vond ik een lijst met dierenartsen die verstand hebben van cavia’s. De dichtstbijzijnde dierenarts was in Meppel, ongeveer 1,5 à 2 uur met het openbaar vervoer vanaf Groningen. Deze dierenarts vertelde me dat de vorige dierenarts Knoepert’s kiezen NOOIT zonder narcose had mogen bijslijpen en dat hij pijnstilling had moeten krijgen.

In Meppel is Knoepert onder narcose geweest, ze hebben daar foto’s gemaakt van zijn gebitje en ze hebben zijn kiezen opnieuw bijgevijld (en nu helemaal goed). Op de foto’s was te zien dat Knoepert’s kiezen verzakt waren en dat hij daardoor enorm veel pijn had bij het kauwen. Met antibiotica en pijnstilling zouden we zijn kaak weer wat kunnen laten opknappen.

cavia
Met wekenlang dwangvoeren, medicatie en veel geduld hebben is hij er uiteindelijk bovenop gekomen. Na een aantal weken at hij weer zelfstandig kleine stukjes, waar ik natuurlijk super blij mee was!

cavia
Daarna heb ik gelukkig nog maanden kunnen genieten van Knoepert en zijn gekke streken. Ik besefte toen wel dat het zomaar ineens over kon zijn, dus hebben we veel geknuffeld.

cavia
Eind februari merkte ik dat Knoepert niet meer at, gelukkig was ik er snel bij. Ik maakte direct een afspraak in Meppel, maar hoe groot was de kans dat hij dit keer wakker zou worden uit de narcose? Bij de dierenarts bleek dan ook dat het weer mis was met de kiezen. Hij had een enorme brug over zijn kiezen, waardoor slikken en kauwen nauwelijks meer lukte. Onder narcose is de brug weggeslepen en gelukkig werd Knoepert goed wakker uit de narcose.

Helaas was zijn situatie sindsdien alleen maar verslechterd. Zelfstandig eten lukte niet, drinken lukte niet, Knoepert moest iedere dag medicatie, pijnstilling en worden bijgevoerd. Zijn darmen waren ook van streek, waardoor hij daar eerst antibiotica voor nodig had.

De dierenarts adviseerde me om te stoppen met antibiotica en pijnstilling voor zijn kaak als er geen verbetering in zat, wellicht werden zijn darmen dan wat rustiger en kreeg hij meer eetlust. Na twee weken ben ik dan ook gestopt met de medicatie en gaf ik hem probiotica om zijn darmen weer gezond te krijgen (op vrijdag). Zaterdag likte hij opeens mijn hand, wat hij niet meer had gedaan sinds hij een kleine cavia was. Dit was voor mij heel troostend.

Maar het werd niet beter. Die zondag ging het ineens heel slecht. ‘s Avonds merkte ik dat bijvoeren heel moeizaam ging. Knoepert wilde niet echt meer slikken, hij was echt heel vermagerd en uitgeput. Daarnaast had hij natuurlijk ook al een tijdje diarree, waardoor hij ook uitgedroogd was. Ik kon geen antibiotica door elkaar heen gebruiken, dus wilde ik maandag weer naar de dierenarts voor antibiotica voor zijn diarree.

Waarschijnlijk was er in de tussentijd iets kapot gegaan in zijn darmen of heeft hij een bacterie opgelopen, want toen ik hem zondagavond oppakte kwam er van alles (roods) uit. Ik zal jullie de details besparen, maar het was heel erg zielig en heel vies. Ik wist in ieder geval dat het goed mis was. Knoepert was ook heel koud, dus probeerde ik hem die nacht warm te houden. Wel heb ik alvast een beetje afscheid van hem genomen.

Maandagochtend stond ik vroeg op om te kijken of hij er nog was. Wonder boven wonder had hij de nacht gehaald, ik ben dan ook snel naar een dierenarts hier in de buurt geweest. Ze vertelden me dat hij eigenlijk al aan het sterven was, maar ze hebben nog geprobeerd hem op temperatuur te krijgen en een vochtinjectie toe te dienen.

Urenlang heb ik in spanning gezeten, totdat ik werd gebeld met slecht nieuws… 🙁 Mijn lieve Knoepertje was er niet meer. Intens verdrietig was ik, en ik vond het zo rot dat hij was gestorven zonder mij en Lexie bij hem. Op het einde heeft hij ook zeker wel pijn geleden en daar voel ik me heel schuldig over.

cavia
Knoepert: 19-04-2014 / 11-03-2019 <3

Die avond heb ik Knoepert begraven in mijn ouders tuin, de plek waar hij zo graag was. Achteraf had ik nog wel wat langer met hem willen knuffelen, dat ik hem ineens niet meer kon aanraken (ondanks dat hij al dood was), was zo verdrietig. Hij was er toch nog een beetje bij, ook al leefde hij niet meer. Toen hij onder de grond lag kwam pas het besef dat ik hem nooit meer zou kunnen zien en aanraken. Gelukkig heb ik een stukje van zijn mooie haar afgeknipt als aandenken…

Ik vond dat ik deze blogpost moest schrijven. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor jullie. De mensen die dichtbij me staan weten wel hoeveel mijn cavia’s voor mij betekenen, maar ik merk toch nog wel vaak veel onbegrip. Mensen die het waarschijnlijk heel normaal zouden vinden dat ik op een feestje eerder wegga voor mijn zieke hondje, maar een zieke cavia? Dat is raar. Met een cavia naar de dierenarts? Nee, dan kun je beter gewoon een nieuwe kopen! Rouwen om een cavia hoort niet bij volwassenen.

Wat mij betreft is een cavia echt een ondergewaardeerd dier. Cavia’s zijn zo leuk, lief, slim en grappig! En ze hebben echt een eigen karakter. Helaas neemt niet iedereen de tijd om zijn of haar cavia echt te leren kennen en er een band mee op te bouwen. Gelukkig vind ik wel veel steun en herkenning in de cavia Facebook. Met deze blogpost wil ik dan ook meegeven dat het oké is om verdriet te hebben, om wat voor dier dan ook! Je hoeft je nooit te schamen voor jouw verdriet.

Knoepert, wat gaan Lexie en ik je missen. Het is zo stil in huis. Lexie mist zijn vriendje om mee te kletsen, ik mis jouw vrolijke gepiep en je lieve knuffels. Lieve Knoepertje, ik hoop dat jij je rust hebt gevonden aan de andere kant van de regenboogbrug (de laatste rustplaats van onze huisdieren).

cavia
En wat zagen mijn vriend en ik toen we naar mijn ouders reden om Knoepert te begraven? Een regenboog…

14 Reacties

  1. 18 maart 2019 / 08:50

    Aww, ik krijg echt een brok in mijn keel als ik dit lees! Ik heb via je blog wel gemerkt hoe gek je bent op je cavia’s en wat is het dan intens verdrietig als je je beestje na al die tijd moet missen 🙁 Mensen zonder huisdieren begrijpen het misschien niet altijd, maar een huisdier missen is echt wel heel heftig en intens verdrietig. Daar mag je om rouwen en dat kost ook tijd om een plekje te geven.
    Wel een prachtig laatste eerbetoon aan Knoepert. En wat heeft hij een goed leven gehad met jou als baasje <3 Heel, heel veel sterkte!
    Romy onlangs geplaatst…Blij Lijstje #7 | Roze muur, huisvrouw in spe & vreetmonsterMy Profile

  2. 18 maart 2019 / 09:04

    Ahhhh, wat een mooi eerbetoon. Je was duidelijk dol op Knoepert (geweldige naam ook trouwens). En het siert je hoeveel je tot het eind voor hem voor hebt gezorgd. Ik heb zelf geen ervaring met cavia’s maar als ik de foto’s zie dan snap ik helemaal dat je dol op hem was. Veel sterkte!
    Yvonne onlangs geplaatst…100 dingen om in je eentje te doenMy Profile

  3. 18 maart 2019 / 10:14

    Een huisdier verliezen is altijd zó moeilijk. Of dat nu een kat, hond of een cavia is. Wat heeft dat beestje een mooi en fijn leven gehad met jou. Je hebt er alles aan gedaan om hem bij je te houden, hopelijk kun je je daar een beetje aan vasthouden. Heel erg veel sterkte de komende tijd. <3
    Johanne onlangs geplaatst…Emotional shopping en hoe ik me er écht beter door voeldeMy Profile

  4. 18 maart 2019 / 13:57

    Jeetje meid, wat naar 🙁 wat stom dat het allemaal niet heeft mogen baten! Ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van je verlies.

  5. 18 maart 2019 / 18:37

    Je kunt een band opbouwen met elk dier denk ik of het nu een kat, hond, paard, cavia of een slang is. Dus ik vind het zeker niet gek dat je hierom veel verdriet hebt (gehad). Mijn kat is echt mijn kleine kindje en vriendje en andere doen weer heel lacherig daarover. Maar met een dier kun je gewoon echt een band opbouwen.
    Mariska onlangs geplaatst…Action Gorgeous Eyebrows palette van Qentissi exclusiveMy Profile

  6. 18 maart 2019 / 18:48

    Wat sneu dat Knoepert is overleden! Snap helemaal dat je daar kapot van bent. Ik heb vroeger een cavia gehad en een paar jaar geleden twee konijntjes. Moest ook zó hard huilen toen mijn konijnen doodgingen. Het is toch gewoon je huisdier, dus of dat nu een hond of een cavia is, maakt wat mij betreft helemaal niks uit. Sterkte!

  7. Sabrina
    18 maart 2019 / 21:50

    He wat verdrietig! Cavia’s zijn gewoon super diertjes, zeker ondergewaardeerd. Sterkte

  8. 19 maart 2019 / 10:29

    Ahh wat vreselijk om dit te moeten lezen! Heel veel sterkte met dit verlies! <3 Ik herken dit verhaal zo goed, mijn konijntje is helaas afgelopen 5 maart overleden, na ook een heel proces van niet meer eten, een gebitoperatie en dwangvoeding. Hij was er gelukkig wel van opgeknapt, maar die 5 maart was het ineens helemaal mis en had hij rare stuiptrekkingen en was hij erg wankel. Hij had waarschijnlijk iets opgelopen. We hebben hem bij de dierenarts gelaten maar het ging maar niet beter. Toen we terugkwamen was hij al overleden. Nu ik jouw verhaal lees krijg ik weer een brok in mijn keel, het komt nu weer zo dichtbij en ik snap nu helemaal hoe je je voelt! Trek je er maar niks van aan als mensen zeggen: 'Hoezo rouw je om een cavia?' Dieren als cavia's en konijnen worden zo ondergewaardeerd en ze kunnen je zoveel liefde geven. Welk huisdier het nou is, het blijft verdrietig en moeilijk. Gelukkig hebben we onze mooie herinneringen nog en heb je hem een mooi afscheid kunnen geven! <3

  9. 19 maart 2019 / 11:41

    Och jeetje. Ik snap je verdriet heel goed. Met tranen in mijn ogen gelezen. Wat naar dat Knoepert het zo zwaar heeft gehad. Wel heel erg mooi dat je zoveel moeite hebt gedaan om hem te laten opknappen.

    Verdriet om dieren kan heel erg zwaar zijn. Niet iedereen beseft dat, maar het kan echt heel erg zeer doen. Weet er alles van.

    Heel veel sterkte. En even heel wat anders, maar wat vind ik Knoepert een onwijs leuke naam.

  10. 19 maart 2019 / 21:46

    Ah wat naar dit, het verlies van een huisdier is zó pijnlijk altijd 😢 Wat was het een leukerd zeg, ik vind die mondjes van ze zó schattig!
    Heel veel sterkte <3

  11. 20 maart 2019 / 09:00

    Jeetje Anna, wat super naar, en vervelend nieuws. 🙁
    Het verlies van een huisdier is zo heftig.. Heel veel sterkte Anna, en Lexie.
    Liefs, Evelien

  12. 20 maart 2019 / 18:00

    Ooh wat verdrietig! Ik had het gemist op Insta. Moet een beetje huilen door je post. Raar dat mensen er zo op reageren. Een cavia, hond of schildpad zijn toch allemaal evenveel waard vind ik. Een paar jaar geleden is mijn konijntje gestorven toen ik net op reis vertrokken was. M’n ouders belden me op de terugweg om het te melden en toen moest ik echt zo hard huilen. De mensen waarmee ik in de auto zat begrepen het denk ik ook niet helemaal. Veel sterkte! <3
    Irene onlangs geplaatst…Fijne vegetarische inspiratiebronnen. Deel 1.My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge