Een blog beginnen: waarom?

Dat was het eerste wat mijn moeder mij een tijdje geleden vroeg. Waarom zou je in godsnaam een blog beginnen? Mijn moeder begrijpt mij niet. Ik begrijp mezelf ook niet. Misschien ben ik wel een onbegrijpbaar persoon. En ik heb zojuist een nieuw woord uitgevonden. Maar nee, even serieus. Ik wist niet wat ik moest antwoorden, dus had ik genoeg stof tot nadenken…

Bron foto: netters.nl

Verleden
Ik zal gelijk alles opbiechten over mijn digitale verleden. Ik heb namelijk
eerder een poging gedaan tot bloggen, maar liefst twee keer. De eerste keer was
in september 2011, toen had ik de hele zomervakantie blogs gelezen en ik dacht:
Dat kan ik ook! Een beetje heel erg overmoedig en zonder doel startte ik mijn
eerste, eigen blog: annajirina. In
eerste instantie ging het over beauty, omdat ik dacht dat ik dat het leukste
vond. Ik had die zomer alleen maar beautyblogs gelezen en ik dacht dat het zo
moest. Origineel was ik dus niet, maar bezoekers had ik wél, dus ging ik nog
even door. Na vier maanden stopte ik, omdat ik het niet meer kon volhouden en
ik eigenlijk niet echt een doel voor ogen had. Ik had geen eigen stijl, geen
idee waar ik over moest schrijven, het voelde niet als mezelf en ik had het
gevoel dat ik mezelf iets oplegde waar ik niet voor de volle 100% achter stond.
Een beetje een triest verhaal dus. Ik ben iemand die zomaar ergens aan begint,
zonder er zich eerst in verdiept te hebben. Een beetje impulsief dus, maar ook
een eeuwige twijfelaar. Een mooi voorbeeld hiervan is het gedoe met de camera
waarmee ik mijn blogfoto’s maakte. Ik heb de handleiding nooit gelezen, ik
begon gewoon met foto’s maken. In de periode van mijn eerste blog wist ik niet
dat er een close-up functie op mijn camera zat en ik maar aldoor zeuren dat de
foto’s niet scherp waren, echt super awkward.

De tweede keer (begin 2012) wist ik dat wél, en ik moet eerlijk zeggen dat de
foto’s er best goed uitzagen. Weer was de inhoud van mijn blog prut. Niks,
nada, noppes. Mijn tweede blog heette Yourdailyrevieww, met dubbel w, omdat dit domein al in
gebruik was. Er gingen twee dingen mis: De reviews waren niet zo ‘daily’ als ik
had beloofd en al snel ging ik over andere dingen bloggen, omdat ik geen
interessante producten had om te reviewen. Dit is vrij kansloos en schaamtelijk,
maar toch wilde ik het vertellen. Ik stopte opnieuw, omdat ik weer het gevoel
had dat de blog niet bij mij paste. Het was net alsof de blog van iemand anders
was.

Nu
Inmiddels weet ik dus hoe het niet moet en dat is al een stap in de goede
richting. Als ik het bloggen niet twee keer had geprobeerd, kon ik dat nu niet
zeggen. Ik heb er dus zeker geen spijt van, maar ik ben er ook niet trots op.
Een beetje gemengde gevoelens zeg maar. Ik weet dus ook nog steeds niet hoe het
wel moet. Maar het leuke aan bloggen is dat niks moet en alles mag, het is
nooit fout. Of je een blog goed of slecht, leuk of saai vindt is natuurlijk een
ander verhaal, maar in principe kun je overal over gaan bloggen. Ik heb voor
mezelf drie regels opgesteld waar elke post aan moet voldoen:

1. Plaats de post alleen als het echt jouw ding is en kopieer niks van anderen!

2. Plaats de post alleen als je denkt dat anderen hier iets aan hebben. Voegt
het iets toe aan de wereld?
3. Je bent een individu, je bent jezelf. Jij bepaalt wat op je blog staat.
Plaats niks omdat je denkt dat het ‘moet.’

Oké, dit is wel heel filosofisch. Maar het is wel waar. Als je dingen plaatst
die ‘zo niet jou’ zijn, beleef je er geen plezier aan. En dat is toch wel mijn
doel in het leven; dingen doen waar ik plezier aan beleef.

Twijfels
Zoals ik eerder al zei, ben ik een eeuwige twijfelaar. Ik kan zo een uur in de
supermarkt rondlopen om vervolgens met drie dingen thuis te komen. Dat is een
triest voorbeeld, maar zo gaat het wel. Ik twijfelde dus ook heel erg of ik wel
voor de derde keer aan een blog wilde beginnen. Ik voelde me mislukt en ik
dacht: Waarom zou het de derde keer wel lukken? Toen dacht ik aan school en aan
mijn werk en hoever ik daarmee al ben gekomen: Blijkbaar heb ik het wel in me
om iets vol te houden en af te maken. Maar met school en werk heb je direct
resultaat, een goed cijfer en een lekker salaris. En als dit niet zo is werk je
harder, omdat je weet dat het moet, zo simpel is het. Met een blog is het
natuurlijk anders, het is optioneel en het hoeft niet. En je hebt niet meteen
resultaat, misschien is dat mijn grootste probleem? Dat ik gewend ben om snel
resultaat te krijgen en als dit niet lukt, om dan maar te stoppen? En daarbij
kwam ook nog de vraag: Hoe zal mijn omgeving reageren op mijn blog? Persoonlijk
vind ik dat echt super eng. Het is een kant van me die de mensen om me heen
waarschijnlijk nog niet kennen. Ze weten wel dat ik veel bezig ben met mode,
fotografie en m’n uiterlijk, maar daar houdt het ook wel mee op. Ze weten niet
dat ik stiekem ook nog een passie hebt voor schrijven en in het geheim twee
blogs heb gehad. Ik heb het namelijk aan niemand verteld, omdat ik dat niet
durfde. Uiteindelijk is het maar goed dat ik het niet heb gedaan, want de blogs
bestaan toch niet meer. Het beeld van mij, als ‘mislukte blogger’ zou blijven
bestaan en misschien gingen mensen wel anders naar me kijken. Nu wacht ik eerst
nog wel met het vertellen en als ze mijn blog toevallig tegenkomen op het
internet, dan is dat maar zo. Ik kan mijn gevoelens niet langer meer
onderdrukken en ik kom op het gebied van bloggen uit de kast. Mijn leven,
bezigheden en gedachten staan vanaf vandaag op het internet. Don’t judge me.

Follow me with Bloglovin

1 Reactie

  1. 10 mei 2013 / 22:29

    Klinkt onwijs bekend! Ik ben nu ook eindelijk een nederlandse blog begonnen en het bevalt me veel beter om artikeltjes te schrijven over dingen die ik zelf heel erg vind!
    Jij bent zo te zien ook erg lekker bezig, ga zo door meis!
    xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge